سفينة الزمن
الشاعر حسام خليل/يكتب
راكب. سفينه. الزمن
والشراع بى مال
والدنيا
مرسى ما بترسى
والمواج. فتاك
وانا ما. انحنى الا للواحد القهار
ونصيحه اهل الهوى
الاستسلام
ما بدى. سوى مرسى
والدنيا. ما بترسى.
وبدوس على الغلبان
والقوه. علمى
والفكر. بين الورى بقي
اوهام
قلت. شراعى
قلمى.
وازين الاوراق
ودعوه. فى ساعه
فلق للرحمن
شلت حمولى ورميت همومى
وقمت استعن بالله
وشديت رحالى
فى موج عالى
ونجانى الرحمن
ماهى الدنيا. شبهى تمام
هى فانيه
وكمان الاجساد
فيا دنيا
خلى بالك من الغلبان
ده. راكب سفينه. ويعلم المولى
انه جعان
والفكر تاه. بعد علم
اصل الجهل اصبح فكر
والعلم. خلوه جنان
واللى. يفكر
يركب موجك
مكانه اكيد مورستان
اما. يكون مطحون
فى دوامه
ويشرب فقر وجوع. وكلمه
بتلزم. صوته
انا اكيد مرضان
هدى شويه
وهاتلى مرسى
بس ياريت
تزين. شكله
وتحت كمان. عنوان
تحته اسمه
والمرسى
ضيف الرحمن
واترك
سرتى
من بعد سفرى
ده ساب. علم
وبنته ريتال
تسجد سجده
وفى صمت تدعوا الرحمن
ان يسكنى ربى الجنه.
ويبدل. دارى بدار الشهدا
وده يقينى. فى الله
حسام محمد خليل
ليست هناك تعليقات